Στον δικό μου κόσμο

Στον δικό μου κόσμο υπάρχει ενέργεια για χορό μέχρι το βράδυ,υπάρχει ζωή που κυλά σε κάθε μεγάλο και μικρό αγγείο του σώματος μου,υπάρχει η Βάσια που δεν φοβάται να πέσει,να τσαλακωθεί,να δώσει και να πάρει,να γελάσει και να κλάψει,να τρέξει μακριά αλλά να έρθει και κοντά.

Στον δικό μου κόσμο υπάρχει χώρος για όλους αρκεί να υπάρχει σεβασμός για ότι φαίνεται και ότι δεν φαίνεται.

Στον δικό μου κόσμο υπάρχεις εσύ αλλά κυρίως στον δικό μου κόσμο υπάρχω εγώ κι αυτό στα 24 μου είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα που έχω καταφέρει δηλαδή να είμαι παρούσα στην ζωή μου αλλά και να είμαι εκεί και στις δικές σου απλές,περίπλοκες,μεγάλες,μικρές στιγμές στην ζωή σου.

Cheers στα 2 χρόνια Στον δικο μου κοσμο!

Σου χω πει ποτέ;

Σου χω πει ποτέ πως υπάρχουν φορές που όταν σου λέω τα λέμε μετά από κάθε βόλτα μας τα πόδια μου σχεδόν ποτέ δεν θα με οδηγήσουν σπίτι αλλά σε κάποιο παγκάκι ή πεζούλι να παίρνω χρόνο με τον εαυτό μου και να ζωγραφίζω σε έναν άσπρο καμβά τις στιγμές μας;

Σου χω πει ποτέ πως όταν τελειώνω την δουλειά τις Παρασκευές και ξέρω ότι τα Σαββατοκύριακα δεν δουλεύω αφήνω τα μαλλιά μου ελεύθερα στο βραδινό αεράκι,λες κι αφήνω ελεύθερο τον εαυτό μου που δεν χαλαρώνει καθόλου μέσα στην εβδομάδα και τώρα ήρθε η στιγμή να σταματήσει όλο αυτό το τρέξιμο.

Σου χω πει ποτέ πόσο ωραία αισθάνομαι όταν θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα ακούσω την φωνή σου στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου να μου λες τα νέα σου;

Σου χω πει ποτέ πως η αγκαλιά σου είναι πολλές φορές το καλύτερο δώρο, γιατρικό που θα μπορούσες να μου δώσεις;

Σου χω πει ποτέ πως όσες φορές και να έχω νευριάσει μαζί σου έχω πονέσει περισσότερο από ότι εσύ σε εσένα;

Σου χω πει ποτέ πως κάθε φορά που κάνουμε από κοινού σχέδια δεν με νοιάζει που θα πάμε ή τι θα κάνουμε αρκεί να ήμαστε μαζί;

Σου χω πει ποτέ πως όσο και να είμαι ικανή να σταθώ μόνη μου στην ζωή πάντα θα χρειάζομαι την παρουσία σου δίπλα μου;

Σου χω πει ποτέ…

ΑΝΕΥ ΤΙΤΛΟΥ

Το συγκεκριμένο κείμενο το είδα αρχικά μέσα από τις Μικρές Καθημερίνες Ιστορίες 

Θαρρείς πως είμαι ανόητη,
όταν περιμένω να συναντήσω
ένα σου χαμόγελο,
μέσα στη βουή του κόσμου,
μέσα στη σιωπή μου;
Θαρρείς πως ήμουν ψεύτικη,
όταν σου εξέφρασα με λέξεις
τα συναισθήματα μου για σένα;
Τα λόγια μου είναι τα πιστεύω μου,
και αν πάψει να ισχύει αυτό,
τότε τι μου απέμεινε;
Πιστεύεις πως είμαι ανόητη
που προσμένω να σε δω
σε μια γωνιά του δρόμου,
όταν μας χωρίζουν
κόσμοι ολόκληροι,
όταν μας διαχωρίζουμε
εμείς οι ίδιοι;
Πως πίστεψες ότι το να χαθείς τόσο άδοξα,
θα ήταν ίδιο με το να πάρεις ζωή μέσα μου;
Αυτό ήσουν, λοιπόν,
ένας άδειος πίνακας,
ένα βιβλίο που ξέχασες να γράψεις τίτλο;
Δε διαγράφω,
δεν αλλάζω ότι νιώθω εν μία νυκτί…
Αγωνίζομαι,
παλεύω,
υπομένω…
Εσύ τι κάνεις;
Παγώνεις…
Φεύγεις…
Τόσο απλό ήταν για σένα!
Θαρρείς πως έχει αξία αυτό;
Ακόμα αναρωτιέμαι…
απο την σελίδα : http://palomita-in-stars.blogspot.gr/

The Airborne Toxic Event – Sometime Around Midnight

Το συγκεκριμένο τραγούδι το θυμήθηκα χθες το βράδυ τυχαία καθώς είδα την άγνωστη κοπέλα που συναντάω σχεδόν πάντα όταν παίρνω το λεωφορείο μετά την δουλεία-γιατί την οποία ετοιμάζω κείμενο,μισό είπα κείμενο…ω ναι σίγα σίγα θα έρθει κι αυτό!- και το σιγώ τραγουδάω από μέσα μου από εκείνη την στιγμή.

And it starts
Sometime around midnight
Or at least that’s when you lose yourself
For a minute or two

As you stand
Under the bar lights
And the band plays some song about forgetting yourself for a while
And the piano’s this melancholy soundtrack to her smile
And that white dress she’s wearing, you haven’t seen her
For a while

But you know
That she’s watching
She’s laughing, she’s turning
She’s holding her tonic like a cross
The room suddenly spinning, she walks up and asks how you are
So you can smell her perfume
You can see her lying naked in your arms

And so there’s a change
In your emotions
And all of these memories come rushing like feral waves to your mind
Of the curl of your bodies, like two perfect circles entwined
And you feel hopeless, and homeless, and lost in the haze of the wine

Then she leaves
With someone you don’t know
But she makes sure you saw her, she looks right at you and bolts
As she walks out the door
Your blood boiling, your stomach in ropes
And then your friends say «What is it? You look like you’ve seen a ghost.»

Then you walk
Under the streetlights
And you’re too drunk to notice that everyone is staring at you
You just don’t care what you look like
The world is falling around you

You just have to see her
You just have to see her
You just have to see her
You just have to see her
You just have to see her

You know that she’ll break you in two

Η δημιουργικότητα πήρε άδεια

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ιδέα πως θέλω να ξεκινήσω αυτό το άρθρο σήμερα.Όχι γιατί δεν έχω κάτι να πω,το αντίθετο θα έλεγα απλά το τελευταίο δίμηνο είναι λες και δεν μπορούν να βγουν οι προτάσεις μου σε σειρά.Κι είναι αστείο αν σκεφτεί κανείς ότι στο μυαλό είναι όλες σε σειρά,κάθε φορά όμως που θέλω να τις βγάλω μέσω ενός χαρτιού ή μέσω ενός πληκτρολογίου αυτές είναι λες και σοκάρονται και έτσι αποφασίζουν να κρυφτούν.Λογικά ακόμα δεν είναι έτοιμες να κάνουν εμφάνιση όπως και έτοιμα δεν ήταν και δεν θα είναι πολλά ακόμα.

Έχει στερέψει το πηγάδι της δημιουργικότητας μου και σε αυτό φταίει ότι 1,5+ χρόνο τώρα γράφω ασταμάτητα.Ένας άλλος λόγος είναι ότι η «μούσα» μου αποφάσισε πως θα ήταν καταπληκτικό πράγμα όταν την θυμάμαι να την θυμάμαι με θυμό-συγνώμη αγαπημένη μου Κ αλλά αυτό το θεϊκό γύρισμα της πλάτης σου την τελευταία φορά που σε είδα τον Φεβρουάριο ήταν αρκετό ώστε να πετάξω στον κάδο των αχρήστων κάθε πιθανή προσπάθεια μου για να σε πλησιάσω ξανά- κάτι που συνέβαλε εξίσου στο στέρεμα.

Παρόλα αυτά αυτό το δίμηνο έχω διαβάσει πάρα πολύ όμορφα πράγματα τόσο εδώ μέσα στο wordpress όσο και γενικά στον χώρο του διαδικτύου και σαφώς έχω διαβάσει και πράγματα εκτός αυτού!

Η δημιουργικότητα η δικιά μου πήρε άδεια,κάποια στιγμή θα κάνει come back μέχρι τότε όμως:

Keep reading  Στον δικο μου κοσμο

Keep reading  Άλλα blog ή site που μπορείς να ανακαλύψεις

  I’ll be back and that’s a promise! 😉

 

Η αληθινή ελευθερία ξεκινά…

Η αληθινή ελευθερία ξεκινά…

Όταν δε θέλεις να αποδείξεις πια τίποτα σε κανένα. Είσαι αρκετός για σένα και σου φτάνει.

Όταν δεν περιμένεις πια μήνυμα από κανένα.

Αχ! αυτό το μήνυμα. Πόσες ατελείωτες ημέρες και νύχτες περίμενες με αγωνία και καρδιοχτύπι εκείνο το μήνυμα, εκείνο το τηλέφωνο. Και τελικά, αποφάσισες να μην περιμένεις πια τίποτα από κανένα. Αν κάτι είναι να έρθει, θα έρθει.

Όταν είσαι ο εαυτός σου, δεν τσαλακώνεσαι συνεχώς για να εντυπωσιάσεις άτομα που σε αφήνουν και απόλυτα αδιάφορη. Σε όποιον αρέσεις στην τελική.

Όταν δε θέλεις να γίνεις όμορφη για τους άλλους. Πόσες ώρες πια πέρασες μπροστά από ένα καθρέφτη, προσπαθώντας να αρέσεις στους άλλους, να ακούσεις την επιβεβαίωση από τα χείλη τους, να αρέσεις σε εκείνον ή εκείνη για τον οποίο καρδιοχτυπούσες. Τώρα πια θέλεις να είσαι όμορφος για εσένα.

Όταν δεν αφήνεις την ενοχή να σε κυριεύει, καταλογίζοντάς σου ευθύνες για όλα. Μην την ακούς, σταμάτα επιτέλους να αυτοτιμωρείσαι.

Είσαι ελεύθερος όταν πια έχεις διαχωρίσει τις πραγματικές από τις πλασματικές σου ανάγκες.

Όταν σταματάς να προσδοκάς από τους άλλους. Την αγάπη, το χρόνο, την προσοχή, την αναγνώριση. Κουράστηκε η ψυχή σου να προσδοκά λίγα ψίχουλα αγάπης, να ακουμπάς την καρδιά σου για να ζεσταθεί και να παγώνει περισσότερο. Και αποφασίζεις ότι όλα αυτά θα τα δίνεις πια εσύ ο ίδιος στον εαυτό σου.

Όταν ανακαλύπτεις την πραγματική σου αξία και δεν επιτρέπεις πια σε κανένα να σε κάνει να νοιώθεις άχρηστος ή λίγος.

Όταν επιτέλους ανακαλύπτεις ότι η χαρά είναι αυτό που αξίζεις. Ότι γεννήθηκες για να βιώνεις την ευτυχία. Και αποφασίζεις να μην αφήσεις ξανά κανέναν και καμία να σε πληγώσει.

Όταν ερευνάς, αναρωτιέσαι για τα πάντα, γελάς δυνατά, χορεύεις στη βροχή και δε σε νοιάζει αν βραχείς…

Τότε πια είσαι ελεύθερος…

 

ΠΗΓΗΟ Κλόουν

Home-Gabrielle Aplin

I’m a phoenix in the water
A fish that’s learned to fly
And I’ve always been a daughter
But feathers are meant for the sky
And so I’m wishing, wishing further,
For the excitement to arrive
It’s just I’d rather be causing the chaos
Than laying at the sharp end of this knifeWith every small disaster
I’ll let the waters still
Take me away to some place real’Cause they say home is where your heart is set in stone
Is where you go when you’re alone
Is where you go to rest your bones
It’s not just where you lay your head
It’s not just where you make your bed
As long as we’re together, does it matter where we go?
Home home home home

So when I’m ready to be bolder,
And my cuts have healed with time
Comfort will rest on my shoulder
And I’ll bury my future behind
I’ll always keep you with me
You’ll be always on my mind
But there’s a shining in the shadows
I’ll never know unless I try

With every small disaster
I’ll let the waters still
Take me away to some place real

‘Cause they say home is where your heart is set in stone
Is where you go when you’re alone
Is where you go to rest your bones
It’s not just where you lay your head
It’s not just where you make your bed
As long as we’re together, does it matter where we go?
Home home home home home home home home

‘Cause they say home is where your heart is set in stone
Is where you go when you’re alone
Is where you go to rest your bones
It’s not just where you lay your head
It’s not just where you make your bed
As long as we’re together, does it matter where we go?
Home home home home home home home home

Γιατί σπίτι μπορεί να είναι το οτιδήποτε και οπουδήποτε αρκεί να έχουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε δίπλα μας! 😉